Reality check - deel 2

Welgeteld 586 dagen zitten er tussen vandaag en het moment dat ik mijn vorige reality check. Ofwel één jaar, zeven maanden en negen dagen. Dat heeft ChatGPT net voor mij uitgerekend.

Het was me wat, dit cultuurportfolio.

Omdat ik nog geen flauw benul had van wat me te wachten stond, had ik in mijn eerste 'reality check' een mini-bucketlijstje opgesteld. Het was niet eens zo’n ambitieus lijstje, en toch heb ik er nauwelijks wat van afgestreept: bezoek aan het vernieuwde Koninklijke Museum voor Schone Kunsten Antwerpen, check. Bezoek aan de opera, check.

Maar verder scroll ik voor het slapengaan nog steeds naar onzin op mijn telefoon. Na vier WES'en vind ik dat ik mijn dagelijkse portie nutteloosheid wel verdien. Ik ben de hele dag al genoeg nuttig bezig.

Stok achter de deur

Maar in die 83 weken en 5 dagen deed ik wel andere ontdekkingen.

Terwijl ik vóór dit cultuurportfolio vooral inging op uitnodigingen van anderen (en me dan tijdens de voorstelling afvroeg wat ik er in godsnaam zat te doen), heb ik nu zelf het heft in handen genomen. Daarvoor was dit cultuurportfolio een flinke stok achter de deur.

Zo vroeg ik mijn moeder mee naar Arme tante Danni met Janne Desmet (we vonden het allebei iets te lang, maar wel geweldig), en nodigde ik mijn man uit voor een opera in Antwerpen (waarvoor hij wel de tickets betaalde, haha) . We gingen naar Verdi’s Nabucco en het was weer-ga-loos. Maar ik beging de fout om niet meteen daarna aan de blog te beginnen. Toen ik er eindelijk de tijd voor nam, was ik helemaal kwijt hoe het ‘voelde’. Nu ik opnieuw de trailer bekijk, heb ik er wel spijt van. Want ik krijg er toch weer kippenvel van. Het was magisch.   

Wondermooi

Ik troonde mijn moeder, man en kinderen mee naar Nachtreis van beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck in het KMSKA. Wondermooi was dat. Het gevoel kon ik nog wel oproepen, en ik had zelfs een filmpje opgenomen met het grappige commentaar van mijn tienerdochter erbij. Maar toen bleek dat we voor WES 2 over een podiumvoorstelling moesten schrijven, kon ik mij er niet meer toe brengen om hiervoor nog in mijn pen te kruipen.

Op het laatste nippertje boekte ik drie tickets voor mijn meisjes en mezelf voor Symphony for one hundred citizens and a traffic light in De Singel in Antwerpen. De voorstelling was superzot, maar een schot in de roos.

En op een donkere decemberavond trotseerden de meisjes en ik de regen om een chique kunstgalerij op het Antwerpse Zuid te bezoeken. Daar stelde een vroegere schoolvriendin haar schilderijen tentoon.

Aha! De bib!

Dankzij dit cultuurportfolio ontdekte ik ook de bib in mijn dorp. Vroeger was ik een beetje vies van bibliotheekboeken, geef ik toe. Maar twee kinderen later slaat geen enkele platgedrukte snottebel mij nog uit mijn lood. Ik ga naar de dorpsbib om één boek te halen en kom dan met vier totaal andere terug.

Voor mijn kroost puur ik ook altijd titels uit de leeslijst die bij deze opdracht hoort. Want als ze dan toch eens iets lezen (in de vakantie moéten ze van mij), wil ik wél dat het een ‘succeservaring’ is voor hen. In de ijdele hoop dat ze dan uit zichzelf ook eens een boek zullen lezen.

In diezelfde bib ontdekte ik de ‘imakkelijke taal’-boekjes van Uitgeverij Eenvoudig Lezen. Zo’n boekje bespreek ik WES 4. Sinds de start van dit cultuurportfolio heb ik al flink wat uurtjes stageles gegeven en daarbij ondervond ik dat ik heel graag lesgeef aan de B-stroom of arbeidsfinaliteit. Kleine klasjes met pittige gastjes, dat wel. Maar als je hen meekrijgt, geeft dat zoveel voldoening. Voor hen komen deze boekjes zeker van pas.

Dankzij een artikel in Fons dat ik las voor deze blog, leerde ik ook hoe waardevol voorlezen is. Ook dat probeerde ik al uit in mijn 2^de jaar B-stroom. In volle Valentijnsperiode wilde een leerling weten hoe het precies zat tussen Romeo en Julia. Ik maakte met ChatGPT een eigen, korte en duidelijke versie van Shakespeares werk en las het voor aan het einde van de les.

Verdoeme die WIX

En hoewel ik heb gevloekt en gesakkerd op deze blog, vond ik het (soms) ook fijn om weer te schrijven. Het ging wel stukken moeizamer dan toen ik voor de krant werkte en makkelijk een halve WES-blog op één dag bijeentikte. Maar toen moest ik me wel aan het afgesproken aantal regels houden, en kon ik niet eindeloos in het rond zwetsen (zoals ik me in deze blog wel permitteerde, sorry mensen) . En o, wat heb ik afgezien met die WIX! Bij elke WES was ik weer vergeten hoe die stomme site ook alweer werkt. Dat onding zal ik niet gauw missen.

Plechtige belofte aan mezelf

Voor ik het doek laat vallen over dit cultuurportfolio, beloof ik plechtig aan mezelf dat ik nog heel veel aan cultuur zal participeren.

Ik zal erover babbelen met leerlingen, leerkrachten, vrienden en familie, mijn kroost, man en kat.

Maar ik ga er géén blog meer over schrijven.

Ik ga in mijn tuin werken. Schoffelen, zaaien, wieden, spitten, gieten en maaien.  Het gras staat hoog, het onkruid ook, en de slakken peuzelen de dahlia’s op.

Tot ziens in een of andere foyer!

Bénédicte 🌸

Beeld WIX